VERBINDING

03/01/2015

VERBINDING NAAR BINNEN IS VERBINDING NAAR BUITEN

 

polaroid Paul sitePaul (59 jaar) was het resultaat van een buitenechtelijke relatie. Dit was het grote familiegeheim waar niet over gepraat werd. Ook toen hij zijn moeder vertelde dat een oom hem in zijn vroege kindertijd misbruikt had, kreeg hij te horen: “Ach ja… Arno had het zo moeilijk met zijn homoseksualiteit.” Daarna werd er niet meer over gepraat. Dat deed hem veel meer pijn dan wat er daadwerkelijk was voorgevallen.

“Als ik terugkijk zie ik hoe weinig liefde en warmte ik van mijn moeder heb ervaren en hoe ik almaar naar erkenning heb gehunkerd,” aldus Paul.

 

Aan Paul heb ik gevraagd hoe hij in zijn leven omging en omgaat met liefde, vertrouwen, intimiteit en relaties.

 

JE BENT VAN WAARDE

“Mijn boodschap aan iedereen die last heeft van de gevolgen van een onveilige jeugd, relatie, mishandeling of misbruik… Je bent van waarde, aan jou is niets mis. Je bènt niet beschadigd, maar je hebt schade opgelopen. Hoe je met die schade omgaat, dat is een belangrijke vraag. Wat ik geleerd heb, is om als een observeerder naar mijzelf en mijn levenservaringen te kijken, me er niet mee te identificeren.

Basale angsten zoals falen en het gevoel van er niet mogen zijn, daar loop ik niet meer voor weg. Ik heb geleerd om angst te omarmen. Ik geef aandacht aan het kleine jongetje in mij. Ik spreek hem toe. Dan komt er verdriet en dat is geen angst. Wat ik op cruciale momenten in mijn leven ervaren heb, is dat als ik mijn verdriet laat zien, dit wordt afgestraft. Mijn verdriet mocht er niet zijn. “

Paul toont mij een gedicht van Rainier Maria Rilke.

 

Wellicht zijn alle draken in ons leven
Uiteindelijk wel prinsessen
die in angst en beven
er 
slechts naar haken
ons eenmaal dapper en schoon
te zien ontwaken.

Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
in diepste wezen wel niets anders
dan iets
 dat onze liefde nodig heeft.

 

NEST IS VEILIG

“Hoe ik met liefde en relaties omga? Daar voel ik me eigenlijk heel vrij in. Nee, ik heb geen last gehad van hechtingsproblematiek. Of misschien ook wel, Anne-Wil en ik zijn pas na 27 jaar met elkaar getrouwd,” zegt hij met een stralende lach.

“Ik heb ook geen moeite ervaren met het geven van liefde aan mijn kinderen of extreme worstelingen doorgemaakt in het opvoeden van ze. Ik heb er bewust voor gekozen om er altijd voor ze te zijn en ze te begeleiden tot autonome mensen. Het nest is veilig, alles is bespreekbaar. Over de periodes waarin ikzelf met levensvragen worstelde, was ik open. Overigens zonder ze te belasten. Ik waak ervoor om mijn ballast bij hun neer te leggen. Eigenlijk zou je aan mijn kinderen zelf moeten vragen of ik een goeie vader voor ze ben.

 

ER MOGEN ZIJN

Het centrale thema in mijn leven waarmee ik worstel, is het basisgevoel van er mogen zijn. Op momenten dat ik stress ervaar en moe ben, heb ik het gevoel dat ik het niet goed doe. Mijn vrouw wil als ze moe is, juist de boel controleren. Dan botsen wij en krijgen we ruzie. Anne-Wil heeft ook wel eens gezegd: ‘hou eens op met het zoeken van erkenning bij je moeder.’ Ja, een relatie is een spiegel. Meestal begrijpen we elkaar. Ik geloof dat je je partner uitkiest op basis van nestgeur. Anne-Wil komt ook uit een familie met geheimen. Er is veel herkenning.

 

HIER PRAAT JE NIET OVER

Op mijn achttiende vertelde mijn vader mij dat hij niet mijn biologische vader was. Hij flapte dit eruit in een dronken bui. En hij vroeg mij het onder ons te houden, anders zou het zo rot voor mijn moeder zijn. Ik heb hem gerust gesteld in plaats van andersom. De boodschap die ik meekreeg: hier praat je dus niet over. Aan een paar mensen heb ik het jaren later heel schuchter verteld.

 

ACTIEF, GERICHT OP PLEASEN

Ik herken me wel in de uitbundigheid van een persoon als Ramses Shaffy. Jarenlang heb ik gewerkt en gewerkt. Ik heb gereisd, veel lol gemaakt in theatergezelschappen, aan straattheater gedaan. Ik was superactief en naar buiten gericht, heel erg bezig met het pleasen van mensen. Er is weleens aan mij gevraagd: wordt je nooit eens doodmoe van jezelf en hoe je leeft? Achter mijn vrolijkheid zat veel verdriet en boosheid. Ik heb altijd aan persoonlijk ontwikkeling gedaan en heel wat afgehuild, maar pas later in mijn leven kwam ik tot de ontdekking dat verbinding naar binnen, ook verbinding naar buiten betekent.

 

OP ZOEK NAAR BIOLOGISCHE VADER

Eind jaren negentig kreeg ik een hartinfarct. Daardoor is de hele zaak gaan rollen; ik ben mijn biologische vader gaan zoeken. Mijn andere vader was inmiddels overleden. Mijn moeder heeft mij in een moment dat ze boven haar zelf uitsteeg, informatie gegeven. Hij bleek geen Canadees te zijn – wat ik al jaren dacht – maar een Amerikaan uit New York die in Parijs woonde. De eerste brief die ik naar hem schreef, nadat ik zijn adres had gevonden en in de wetenschap dat hij van mijn bestaan niets afwist, was de moeilijkste van mijn hele leven. Blij met de brief die ik van hem ontving, maar ook teleurgesteld omdat hij mij in eerste instantie niet wilde ontmoeten. Hij was herstellende van prostaatkanker; zijn vrouw was ziek. Kortom, het kwam niet uit. Het was moeilijk om dit te accepteren, maar ik probeerde respect op te brengen voor zijn situatie.

Later toen mijn dochter in Parijs ging studeren en zij vlakbij zijn woonadres bleek te gaan wonen, heb ik hem nog een keer benaderd. En toen zei hij ja. De ontmoeting was fantastisch. Inmiddels heb ik er een hele familie bij, inclusief halfbroers en –zussen. Ik lijk op mijn vader. Zo veel herkenning, het voelde als thuis komen. Een voorbeeld: hij is om zijn oorlogstrauma’s te verwerken theatertrainingen gaan doen en hiermee gestopt om zich toe te wijden aan de antroposofie. Ik doe en geef mijn hele leven al theatertrainingen en mijn kinderen hebben op de vrije school gezeten. Ik ben gewoon verder gegaan met waar hij mee gestopt is.

 

MOEDER EN ZUSSEN

Mijn moeder ervoer de hereniging als bedreigend. Het geheim was doorbroken, dit transformeerde in een taboe, waar niet met anderen over wordt gesproken. Toen ik haar kenbaar heb gemaakt dat ik hier niet meer aan mee zou doen, waren de rapen gaar. Ze heeft me foto’s van hem toegegooid en zei: ‘ik wil hier niets mee te maken hebben.’ Mijn zussen zijn met modder gaan gooien. Je moet blij zijn dat onze vader je geaccepteerd heeft. Het werd duidelijk dat het geheim eigenlijk tussen ons in heeft gestaan en er geen echt contact met elkaar was. Het draaide om de loyaliteit naar mijn vader.

Ik heb ook nog overwogen om mijn moeder nooit meer te zien. Die keuze heb ik uiteindelijk niet gemaakt. Mijn ambitie van het harmoniemodel was te hoog gegrepen. Het bleek dat haar schaamte te groot was en te diep zat ingesleten. Ik heb mijn lat verlaagd. Ik heb haar aangegeven nooit meer met haar over mijn biologische vader te praten. Ik heb me ook gerealiseerd dat heel haar ontkenning niet over mij, maar over haar gaat. Haar onvermogen om het over emoties te hebben, daar liggen eigen trauma’s uit haar jeugd en oorlog aan ten grondslag. Als ik terugkijk zie ik hoe weinig liefde en warmte ik van mijn moeder heb ervaren en hoe ik almaar naar erkenning heb gehunkerd.

Vorig jaar is zij overleden. Dit bracht weer veel oud zeer aan de oppervlakte. Inmiddels heb ik weer afstand. Het verhaal met haar is klaar. Ik voel geen verwijten meer.

Auteur: Angela Pagonidis

***

OPBLOEIEN IN LIEFDE

Hoe ga je om met liefde, vertrouwen, intimiteit en relaties als je in je jeugd en/of in een relatie mishandeld/misbruikt bent? Dit is de centrale vraag in een reeks van blogs die op deze site verschijnt. Door te klikken op de categorie OPBLOEIEN IN LIEFDE kun je de andere blogs lezen en delen.

***

Word vriend(in) van OPBLOEIEN  op facebook

aanmelden nieuwsbriefJe kunt je ook aanmelden voor de nieuwsbrief, dan blijf je makkelijk per email op de hoogte van de laatste blogs, ontwikkelingen, trainingen, workshops, projecten en acties van OPBLOEIEN.

Tags: , | in categorie BLOG, portretten / interviews

3 reacties

  1. Beste Angela, dank voor je website en blogs. Het is voor mij een herkenning – van hoe je kunt omgaan met geheimen in de familie, en hoe geweldloze communicatie zoveel heling kan brengen (in mezelf). Zelf heb ik de angsten van mijn moeder mee helpen dragen (onbewust), waardoor ik me in de basis onveilig voelde. Pas veel later, hoorde ik van een oom welk geheim hier achter zat.
    Ook het samenwerken, leren van elkaar, cocreatie, synergy, problemen verhelderen door vragen te stellen, en samen een oplossing vinden, dat geeft me enorm veel voldoening.
    Ik kom vast een keer een workshop op training bij jullie volgen.
    Hartelijke groet,
    Janina Bakker de Visser, integratieve kindertherapet

    • Angela Pagonidis schreef:

      Beste Jantine,
      Ik was op zwangerschapsverlof en zag net pas je bericht. Bedankt voor je reactie. 🙂 Ik zie je graag bij een workshop!
      Groetjes,
      Angela

    • Angela Pagonidis schreef:

      Ik wil je attenderen op een nieuwe blog. Ik ben benieuwd naar je reactie!
      In deze blog vertel ik hoe je voor jezelf en je collega’s een gezonde werkomgeving creëert door oog te hebben voor de gevoelens van mensen. Ik leg je in een notendop uit wat verbindende communicatie hierin voor jou kan betekenen.

      http://opbloeien.net/eer-gevoelens-op-het-werk/

Reageer