OP WEG NAAR ITHAKA

 

ITHAKA

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon hoef je niet te vrezen,
hen zul je nooit ontmoeten op je weg
wanneer je denken verheven blijft,
en verfijnd 
de emotie die je hart en lijf beroert.
De Kykopen en de Laistrygonen,
de woeste Poseidon zul je niet treffen
als je ze niet in je eigen geest meedraagt,
je geest hun geen gestalte voor je geeft.

Wens dat de weg lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens zullen komen
waarop je heel dankbaar, heel blij
zult binnenvaren in onbekende havens.
Dat je mag pleisteren in Fenicische handelssteden
om mooie dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbenhout,
en ook opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan mag doen
Om veel, heel veel te leren van de wijzen.

Blijf wel altijd denken aan Ithaka.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast de reis in geen geval.
’t is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je oud zult zijn wanneer je bij het eiland afmeert,
rijk door wat je onderweg verwierf,
zonder verwachting dat Ithaka je rijkdom schenken zal.

2014Ithaka gaf je de mooie reis.
Bestond het niet, dan was je nooit vertrokken,
maar meer heeft het je niet te bieden.
En vind je het  er wat pover,
Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zo veel ervaring,
heb je door waar Ithaka’s voor staan.

(Konstantinos Kavafis)