MINDER VERSNIPPERING, MEER LEF EN OPENHEID

06/06/2014

Polaroid Barbara SchmeitsBarbara Schmeits is programmamanager huiselijk geweld en kindermishandeling voor de gemeente Amsterdam en heeft een eigen persoonlijke blog over deze problematiek. Aan haar stelde ik de vragen:

  • wat is jouw visie op de aanpak van geweld in opvoeding en relaties?
  • waar zou een preventieve aanpak zich op moeten richten?

We hebben onder andere gesproken over de Amsterdamse aanpak, het samengaan van het Steunpunt Huiselijk Geweld met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling, en de vraag of de huidige transitie in de (jeugd)zorg de aanpak van kindermishandeling en huiselijk geweld in de hoofdstad stimuleert of juist ondersneeuwt.

 

“DOORSNEE GEWELD”

“De politie rukt gemiddeld elke 6 minuten ergens in Nederland uit voor een melding van huiselijk geweld. Wat de media haalt, zijn vaak de extreme vormen zoals huwelijksdwang, eergerelateerd geweld en kinderporno. We hebben het te weinig over het “doorsnee geweld” dat vaak sluipenderwijs begint en steeds erger wordt. Slachtoffers hopen elke keer dat het de laatste keer is en als ze hulp zoeken, dan is het vaak al flink uit de hand gelopen.

Kinderen die opgroeien in een huis met geweld, kunnen het gedrag van hun ouders gaan kopiëren. Het is zo belangrijk om hier bewust van te zijn. En ook van het gegeven dat kinderen loyaal zijn. Ze willen meestal niet dat hun ouders uit elkaar gaan, maar dat het geweld stopt. Dat het thuis veilig is.

Het is complexe problematiek waar geen standaardoplossing voor is. Dat maak het werk voor mij boeiend. Niemand kan het alleen. De politie niet, de hulpverlening niet, de slachtoffers, plegers en omstanders zelf niet. Je hebt elkaar heel hard nodig.

 

EINDE AAN VERSNIPPERING

In mijn werk als ambtenaar heb ik te maken met organisaties. Wat ik merk is dat het voor professionals in deze organisaties lastig kan zijn om over de eigen organisatie heen te kijken. In de samenwerking moet je wat autonomie inleveren. Daarom is het zo belangrijk om elkaar in dit werkveld goed te kennen. Ieder heeft zijn eigen rol en verantwoordelijkheden – van hulp aan kinderen, ouders tot strafrechtelijk ingrijpen – en dit kun je versterkend inzetten. Dat betekent dat je in de samenwerking soms uit je eigen comfortzone moet treden en rekening moet houden met andere invalshoeken en visies.

In Amsterdam willen we een einde maken aan de versnippering. We moeten het met elkaar doen en de mensen die te maken hebben met geweld, verwaarlozing en misbruik, zorgvuldig bedienen met onze gezamenlijke kennis, vasthoudendheid en doorzettingsvermogen. Wat ik nog steeds wel zie, is dat mensen hun werkterrein afbakenen en zeggen ‘ik ga over deze cliënten en dit type problemen’. De cliënten zijn van zichzelf. Het is ook niet klaar als “ik” klaar ben, maar pas als “wij” en daarmee bedoel ik alle betrokken professionals rondom een cliënt klaar zijn. En daar is vaak een lange adem voor nodig. Ik zie gelukkig ook dat organisaties in Amsterdam steeds beter zijn gaan samenwerken.

 

NIET BEZORGD OVER 3 TRANSITIES/DECENTRALISATIES

De aanpak van kindermishandeling is nu de verantwoordelijkheid van de provincie. In 2015 verandert dit. Dan zijn de gemeentes verantwoordelijk voor het organiseren en financieren van de aanpak van zowel kindermishandeling als huiselijk geweld en andere transities (red. transitie van de jeugdzorg, invoering van de Participatiewet en overheveling van AWBZ-begeleiding en persoonlijke verzorging naar WMO).

Het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling gaat samen met het Steunpunt Huiselijk Geweld. Dat heeft de landelijke politiek bepaald. Hoe de nieuwe organisatie in Amsterdam eruit gaat zien, is in grote lijnen wel bekend. Ik kan hier alleen geen uitspraak over doen; het college en de gemeenteraad zullen hierover beslissen.

Zelf ben ik niet bezorgd dat de aanpak van huiselijk geweld en kindermishandeling ondersneeuwt onder alle andere transities in het sociale domein en prioriteiten van de gemeente. We gaan steeds meer werken met sociale buurtteams die in de wijk zitten. Dit is een landelijke tendens die je bij vele gemeentes ziet. Deze tendens betekent ook niet dat er geen specialisten nodig zijn.

Slachtoffers van geweld zijn vaak hun zelfvertrouwen en gevoel van veiligheid kwijt. Begrippen als eigen kracht en verantwoordelijkheid liggen bij relaties waar geweld en misbruik speelt anders, dat realiseer ik me heel goed. De aard van de problematiek vraagt echt om speciale expertise en hulpverlening. Als centrumgemeente Amsterdam stellen we een regioaanpak met omliggende gemeentes op. Deze is nog in ontwikkeling.

 

PERMANENTE SCHOLING

Zelf vind ik het belangrijk dat er meer deskundigheid komt. In de basisopleiding van sociale beroepen dient veel meer aandacht te zijn voor huiselijk geweld en kindermishandeling. Tot nu toe wordt de problematiek meestal als keuzevak behandeld. Het zou mooi zijn om als gemeente op dit vlak meer samen te werken met hogescholen en universiteiten.

Voor scholing in het werken met de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling heeft Amsterdam budget vrijgemaakt en via het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling trainingen ingezet. Ik ben er geen voorstander van om zonder meer budget beschikbaar te stellen. Als organisaties alleen leunen op gemeentelijke financiering, dan voelen ze zich niet verantwoordelijk. Als je als organisatie investeert in scholing, dan ga je het ook zelf belangrijk vinden. Wat we wel als gemeente gedaan hebben, is aan The Next Page gevraagd of ze speciale e-learning trajecten willen ontwikkelen voor buschauffeurs, zwemleraren en conciërges. Dit zijn geen beroepsgroepen die moeten werken conform de Meldcode, maar wel geweld, misbruik en verwaarlozing in hun werk tegenkomen en een belangrijke signalerende rol kunnen vervullen.

 

PREVENTIE

Hoe ik preventie zie? De problematiek dient onder de publieke aandacht te blijven. Zelf ben ik niet onder de indruk van de meest recente Nederlandse campagne (zie tv commercial huiselijk geweld). Het acteerwerk kan beter en de film laat naar mijn idee onvoldoende zien wat er echt gebeurt. Laat het maar wat meer shockeren! Ik ben zelf onder de indruk van het fimpje waarin we een dag uit het leven van een vrouw zien via de ogen van Google Glass zien. Ze gaat naar de boekwinkel, spreekt af met een vriendin en daarna keert ze huiswaarts. Dan verandert de toon…

Naast goeie publiekscampagnes is er ook op andere niveaus preventie nodig. Je zou bijvoorbeeld kunnen denken aan meer voorlichting en aandacht voor het oplossen van conflicten op basisscholen. Helaas beschik ik niet over het geheime recept. Ik geloof wel dat meer openheid helpt. Daarom ben ik begonnen met mijn blog waarin ik een jaar lang elke week een blog met een foto over kindermishandeling plaats. Dat was mijn belofte tijdens de “Week van Kinderen Veilig” van de Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik.

 

Auteur: Angela Pagonidis

 

***
Word vriend(in) van OPBLOEIEN  op facebook en laat daar je reactie achter… 

aanmelden nieuwsbriefJe kunt je ook aanmelden voor de nieuwsbrief, dan blijf je makkelijk per email op de hoogte van de laatste blogs, ontwikkelingen, trainingen, workshops, projecten en acties van OPBLOEIEN.

 

 

 

Tags: , | in categorie BLOG, portretten / interviews

Reageer